Четыре перформера выходят на сцену, чтобы рассказать, как понимать современный танец. Но вместо лекции получается разговор о страхах, привычках, родителях, чае и тишине. Они спорят, перебивают друг друга, читают рэп, танцуют в наушниках и признаются в том, о чём обычно молчат. Серьёзное превращается в смешное, смешное — в важное.

Это спектакль о том, что искусство не надо понимать головой. Его надо чувствовать спиной, животом, локтями.

И иногда просто чай — это чай.

Дүрт перформер сәхнәгә заманча биюне ничек аңларга икәнен сөйләү өчен чыга. Ләкин лекция урынына куркулар, гадәтләр, әти-әниләр, чәй һәм тынлык турында сөйләшү килеп чыга. Алар, берсен-берсе бүлдереп, бәхәсләшәләр, рэп укыйлар, колакчыннар киеп бииләр һәм гадәттә берәүгә дә әйтелми торган серләрен чишәләр. Җитдилек — көлкегә, көлке мөһимгә әверелә.

Бу спектакль сәнгатьне баш белән аңларга кирәкмәве турында. Аны арка, эч, терсәкләр белән тоярга кирәк.

Һәм кайчакта чәй — чәй инде ул.